De donkere dagen en het licht in mij

December voelde voor mij lange tijd als een donkere maand. Vanuit mijn jeugd heb ik geen warme herinneringen aan de feestdagen. Ik had de overtuiging "dat december altijd donker was geweest en dat ook altijd zal blijven". Zolang ik deze overtuiging met mij meedroeg, bleef dat ook zo.

Ik voelde dat er licht was in mij. Maar in december leek het, alsof het licht zich terugtrok, zodra de dagen korter werden. Ik zocht daarom het licht buiten mij. In een kerstboom die wekenlang bleef staan, vol brandende lichtjes. Met deze lichtjes sleepte ik mij door de donkere dagen heen.

Tot ik me bewust werd, dat het licht in mij, er óók is in december. Juist dan:)

Op het moment dat ik stopte met vechten tegen de donkerte en met liefde keek naar mijn overtuiging "voor mij is het altijd donker in december" verschoof er iets in mij. Ik heb een keuze, elke keer weer. Ik kan steeds terugkeren naar het licht in mij. Ik hoef niet langer afhankelijk te zijn van de lichtjes buiten mij, om deze maand door te komen.

Donker en licht blijven zich afwisselen in mij. Het donker hoort bij het licht, zoals de dag en de nacht elkaar afwisselen. Evenals de zomer en de winter. De donkerte is nu anders. Vaak minder diep en minder lang. Zodra ik me bewust word van de donkerte in mij en ik herinner me dat dit een oude overtuiging is, waar ik met liefde naar mag kijken, dan wordt het donker minder donker en verdwijnt.

De kerstboom heb ik ook dit jaar neergezet. Ik vind hem mooi en warm, maar ik heb hem niet meer nodig om te overleven. En ik weet, dat ik altijd terecht kan bij het licht in mij.